(birini veya bir şeyi) kendi hâline bırakmak

Semud'a da kardeşleri Salih'i (gönderdik). O onlara şöyle dedi: "Ey kavmim! Allah'a kul olun. Ondan başka ilahınız yoktur. Size Rabb’inizden açık bir belge geldi. Şu Allah'ın devesi sizin için bir ayettir (mucize). Onu kendi haline bırakın Allah'ın arzında otlasın ve ona bir kötülükte bulunmayın. Yoksa sizi can yakıcı bir azap yakalar.

“Ey kavmim! İşte bir ayet olarak Allah’ın dişi devesi!.. Onu kendi haline bırakın, Allah’ın arzında otlasın ve ona bir kötülükte bulunmayın. Yoksa sizi yakın bir azap yakalar.”

Onlar yine de o deveyi kestiler. Bunun üzerine (Salih) "Yurdunuzda üç gün yaşayın. Bu yalanlanmayacak bir sözdür." dedi.

De ki “Eğer Rahman’ın çocuğu olsaydı ona kulluk edenlerin ilki ben olurdum.”

Göklerin ve yerin Rabb’i, arşın Rabb’i onların nitelendirdiklerinden münezzehtir.

Artık onları kendi hâllerine bırak! Uyarıldıkları güne erişinceye kadar boş şeylerle oyalanıp dursunlar.

Yoksa onların Allah'tan başka bir ilahları mı var? Allah onların ortak koştuklarından münezzehtir.

Gökten bir parçanın düştüğünü görseler "Üst üste yığılmış bir buluttur." derler.

Artık sen, çarpılacakları günlerine kadar onları kendi hâllerine bırak.

Sen onları kendi hallerine bırak, kendilerine söz verilen günlerine kavuşana kadar dalsınlar ve gülüp oynasınlar.

O gün kabirlerden, hızla çıkarlar. Sanki dikili bir şeye koşuyorlarmış gibi…

(O gün) gözleri kararır, kendilerini zillet bürür. Bu, onlara söz verilen gündür.